Portal - Wieliczka
polski Strona główna / Parafia Janowice / Historia Parafii i Kościoła
Menu
- Log in
Historia
 
. HISTORIA BUDOWY KOŚCIOŁA I PARAFII W JANOWICACH
 
I. Początki budowy
 
Mieszkańcy Janowic –wsi odległej od macierzystej parafii pw. Św. Klemensa w Wieliczce od dawna marzyli o swoim kościele a przynajmniej o niewielkiej kaplicy , która by ułatwiła spełnianie podstawowych obowiązków katolika. Wydawało się ,że zaraz po wojnie nastał oczekiwany czas na tego typu inwestycje. Głoszone wielkie hasła o ustroju sprawiedliwości społecznej i demokracji wyzwalały u wiernych odczucie, że nastał czas realizacji tych marzeń. Ten czas trwał bardzo - można dziś ustalić, że tylko niecałe trzy lata po zakończeniu wojny.
 
W ostatnim z tych lat roku 1949 społeczeństwo Janowic i Koźmic Wielkich podjęło inicjatywę budowy kościoła . Wizyta w Janowicach i Koźmicach Wielkich w roku 1949 Księcia kard. Stefana Sapiehy wyzwoliła wielkie nadzieje . Jednak brak zgody na wspólny obiekt sakralny dla Janowic i Koźmic Wielkich zniweczył te nadzieje. Nadchodząca „ciemna noc komunizmu „ w latach 1950-1956 unicestwiła ostatecznie te zamiary. Sprawa budowy poszła w zapomnienie . 
 
Lata powojenne, a zwłaszcza lata po roku 1949 to lata wzmożonej dyktatury komunistycznej charakteryzującej się walką z ostatnimi przyczółkami demokracji i tzw. środowiskiem reakcyjnym , za które ówczesne władze uznały prywatnych właścicieli zakładów pracy, bogatych rolników tzw. kułaków , oraz środowiska inteligenckie wyrosłe z rodzin mieszczańskich, i ziemiańskich o zaangażowaniu patriotycznym. Do grupy przeciwników politycznych zaliczono także Kościół Katolicki zwłaszcza  jego hierarchów z którymi od samego początku zaczęto walkę. A , że kościołem w Polsce  w tym czasie kierowały osoby o mocnym autorytecie w społeczeństwie nie rozpoczynano z nim od razu totalnej walki, jak stało się to udziałem Kościoła w sąsiednich republikach „ Czechosłowacja. Węgry, Ukraina / ZSRR/.  
 
Po śmierci dwóch wielkich autorytetów w Polsce -Prymasa Polski kard. Augusta Hlonda w dniu 22 X 1948 r. i metropolity krakowskiego księcia Adama kard. Sapiehy w dniu 23 III 1951 r. i mianowaniu przez Papieża Piusa XII nowym Prymasem Polski Stefana Wyszyńskiego bpa lubelskiego -państwo komunistyczne kierowane przez Prezydenta Bolesława Bieruta rozpoczęło otwartą walkę z Kościołem katolickim. Wydanie dekretu o stowarzyszeniach, przejecie szpitali i placówek opiekuńczych prowadzonych przez kościół , likwidacja kościelnej organizacji „ Caritas”, aresztowania i pokazowe sądy biskupów i księży , utworzenie kół księży patriotów przy komunistycznym Związku Bojowników o Wolność i Demokrację /ZBOWiD/  , likwidacja wszystkich uniwersyteckich wydziałów teologicznych i części seminariów duchownych, internowanie w dniu 25 września 1953 r. kard. Stefana Wyszyńskiego , niesprawiedliwe podatki nałożone na kościelne osoby prawne , zakaz wydawania pozwoleń na budowę obiektów sakralnych i kościelnych – to zasadnicze elementy walki państwa z kościołem w Polsce.
 
Dojście Władysława Gomułki do władzy w październiku 1956 , powrót Prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego z internowania na stolicę Prymasów w Gnieźnie i Warszawie na krótko zmieniło wrogi stosunek państwa do kościoła. Już od  r. 1956-1957 po chwilowej odwilży do końca lat 80- tych trwa walka z Kościołem , mniej drastycznymi metodami , ale dalej   nękającymi kościół . Nasilenie tej walki przypadło w okresie Milenium Chrztu Polski w 1966 r.  Miała ona różne formy- jedną z nich było ograniczenie do minimum wydawania pozwoleń na nowe obiekty sakralne. Dopiero koniec lat siedemdziesiątych, /po wyborze metropolity krakowskiego kard. Karola Wojtyły w dniu 16 X 1978 na papieża, ożywieniu politycznym społeczeństwa/ oznacza dla rządzących nieuchronną klęskę ich polityki i zmienia nastawienie władz do potrzeb budowy nowych kościołów.
 
 
 
 
II. Czas budowy kościoła
 
W takich to ,trudnych latach ,ówczesny proboszcz parafii wielickiej ks. Prałat  Władysław  Grohs ,a po jego śmierci w 1977 r. ks. Prałat Kazimierz Gałoński wracają do sprawy budowy kaplic katechetycznych dla Janowic , Koźmic Wielkich i Sygneczowa. Ich starania kończą się pozytywnymi decyzjami pozwoleń na budowę obiektów w tych miejscowościach.  Projekty techniczne budynków katechetycznych tak zaplanowano, aby w ich powierzchni użytkowej znalazło się miejsce na mieszkanie dla kapłana, sala katechetyczna i duża kaplica – kościół. W 1981 r. ówczesny Prezydent Miasta Krakowa pełniący funkcję Wojewody dla Województwa Miejskiego Krakowskiego wydał pozytywną decyzję na budowę Ośrodka Katechetycznego w Janowicach. Wieść o tym dotarła do mieszkańców na zebraniu ogólnym mieszkańców , które odbyło się w dniu 19 listopada 1981 r. w Szkole Podstawowej w Janowicach. Lokalu szkoły na zebranie użyczył ówczesny Dyrektor Szkoły inż. Julian Burda – dziś już nie żyjący. W zebraniu uczestniczył ks. Proboszcz Kazimierz Gałoński oraz ks. Andrzej Wąchała – katecheta w Janowicach , który przedstawił potrzebę budowy, podał informację o sfinalizowaniu zakupu działki od Pani Antoniny Piątek i wykonaniu projektu . Poinformował również ,że wszystkie koszty związane z zakupem działki , projektem technicznym i pozwoleniem na budowę pokryła parafia ŚW. Klemensa w Wieliczce. Od razu przystąpiono do zorganizowania Komitetu Budowy. Z pośród licznych uczestników zebrania powołano do Komitetu Budowy Kościoła i Ośrodka Katechetycznego -osoby: Ryszarda Gabrysia, Jana Kowala, Władysława Kowala, Franciszka Kowala , Franciszka Burdę, Jana Janowskiego, Mieczysława Gibałę , Jana Laska, Jana Kaczora, Władysława Szczurka, Tadeusza Hojoła, Józefa Kowala, Zbigniewa Kowala , Stanisława Windaka i Wojciecha Leśniaka. Na Przewodniczącego Społecznego Komitetu Budowy Kościoła i Ośrodka Katechetycznego w Janowicach wybrano Ryszarda Gabrysia , funkcję wiceprzewodniczącego powierzono Janowi Kowalowi a skarbnika Franciszkowi Kowalowi. Cały skład Komitetu podzielono na siedem ” dwójek” , których przypisano do poszczególnych rejonów Janowic. Ich zadaniem było ponadto prowadzenie zbiórek w rejonach , organizowanie ludzi z rejonu do prac pieszych przy budowie.
 
Pierwsza zbiórka miała miejsce już 22 listopada 1981 r. a więc w trzy dni po zebraniu. Zebrano pokaźną kwotę , która pozwoliła , aby rozpocząć konieczne prace na placu budowy: szopa na materiały, wykonanie wjazdu na działkę, doprowadzenie energii elektrycznej. Wszystkie te prace wykonano już w miesiącu grudniu 1981 r. Zainteresowanie budową było ogromne – tym bardziej że „ z kopyta” ruszono z pracami. Entuzjazmu nie zmniejszyły głosy niektórych sceptyków „ poczekajcie kaktus na ręce nam wcześniej wyrośnie niż wy wybudujecie kościół „. Widomym znakiem ich racji był dzień 13 grudnia 1981 kiedy to gen. Wojciech Jaruzelski dekretem Rady Państwa wprowadził na teren całej Polski – stan wojenny . A jednak nie stało się tak.
 
Rok 1982 to czas zakupu koniecznych materiałów budowlanych potrzebnych do wykonania fundamentów pod kościół. Poświęcenia placu budowy dokonał w dniu 21 sierpnia 1982 Kard. Franciszek Macharski. Uroczystość poświęcenia placu była dużym impulsem do szybkiego kontynuowania prac. W IV kwartale 1982 wykonano fundamenty pod kościół. Obiekt budowany jest według projektu inż. . architekta Krzysztofa Filusia z Krakowa. W roku 1983 kontynuowano budowę ścian kościoła oraz wykonano fundamenty pod plebanię. 
 
Rok 1983 zostaje przez Papieża Jana Pawła II ogłoszony Rokiem Świętym z okazji 1950 rocznicy śmierci Zbawiciela. To przyczynia się do ustalenia wezwania przyszłego kościoła          „ Podwyższenia Krzyża Świętego” , a idąc dalej do ustalenia miejsca pochodzenia kamienia węgielnego pod kościół. Delegacja Komitetu przywozi go z Sanktuarium Świętego Krzyża w Mogile – gdzie od XIII w. gospodarzami są Ojcowie Cystersi. W minionym wieku wielu mieszkańców Janowic udawało się do Mogiły na wielki odpust wrześniowy Święta Podwyższenia Krzyża Świętego , które sięga swymi korzeniami roku 320, kiedy cesarzowa Helena, matka cesarza rzymskiego Konstantyna nakazała odszukanie krzyża, na którym zmarł Jezus. 14 września 320 r. zostały odnalezione relikwie krzyża świętego. Na tę pamiątkę obchodzono co roku 13 września uroczystość Podwyższenia Krzyża Świętego. Później przeniesiono to święto na 14 września - najpierw dla tych kościołów, które posiadały relikwie Krzyża, potem zaś dla całego Kościoła Powszechnego. W każdą uroczystość odpustową w Mogile wierni mogą adorować relikwie Krzyża Świętego uroczyście prezentowane.
 
 Ówczesny opat mogilski – o. Bogumił Salwiński bardzo przychylnie odniósł się do delegacji z Janowic przekazując kamień wyjęty z murów Bazyliki mogilskiej wraz z potrzebnymi dokumentami. Kamień poświęcił Ojciec Święty Jan Paweł II-w czasie II Pielgrzymki do Polski -  23 czerwca 1983  podczas uroczystej Mszy Św. na krakowskich Błoniach. Kamień wmurowano podczas uroczystości poświęcenia i wmurowania kamienia węgielnego w mury kościoła w dniu 19 maja 1984 r. Poświęcenia i wmurowania kamienia węgielnego dokonał ks. Kard. Franciszek Macharski . Poświęcił również trzy małe dzwony – ufundowane przez rodzinę Piotra Płatka z Polski i Kanady , które podczas uroczystości zawieszono w prowizorycznej dzwonnicy wybudowanej w miejscu dzisiejszego krzyża. Skromne przyjęcie zaproszonych gości mogło już odbyć się w sali na parterze plebanii.
 
 Już od niedzieli 2 września 1984 r. księża z parafii wielickiej systematycznie odprawiają w sali plebanii mszę świętą . Dowożenie księży było powinnością wiernych Janowic – a samochodów osobowych w tym czasie było „ jak na lekarstwo”. Pod koniec roku 1984 stoją już mury I piętra plebanii a rok 1985 i 1986 to czas wznoszenia murów kościoła i stropu nad kościołem . 
 
W roku 1985 do obsługi duszpasterskiej Koźmic Wielkich i Janowic Kuria Metropolitalna w Krakowie deleguje ks. Stanisława Gąsiorka z obowiązkiem rezydowania w Koźmicach Wielkich. To nie jest po myśli  Komitetu Budowy , który w dniu 29 marca 1986 udaje się tej sprawie do Kurii Metropolitalnej w Krakowie. Delegacja Komitetu w składzie : Ryszard Gabryś , Józef Kowal , Jan Lasek i Franciszek Kowal przyjęta zostaje w Kurii Metropolitalnej - gdzie uzyskuje zapewnienie ,że od początku roku szkolnego 1986/1987 do Janowic też oddelegowany zostanie osobny kapłan , który oprócz katechizacji i posługi duszpasterskiej , będzie mógł doglądać rozpoczętą budowę .
 
 Obietnica staje się faktem i już 23 sierpnia 1986 do Janowic przybywa ks. Michał Dziedzic – dotychczas wikariusz parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Prokocimiu Nowym. Ks. Michał Dziedzic zamieszkał u państwa Łyjaków , pośpiesznie wykańczano plebanię tak ,że już w roku 1987 ks. Michał zamieszkał w pomieszczeniu mieszkalnym plebanii. Lata 1987- 1988 to lata dalszych prac przy kościele : tynki wewnętrzne, okna w kościele. Krótki pobyt ks. Michała Dziedzica w Janowicach zaowocował peregrynacją   Obrazu MB Częstochowskiej w rodzinach parafii. Peregrynacja Obrazu dokończyła okres integracji mieszkańców Janowic wokół budującego się ośrodka duszpasterskiego. W dniu 21 maja 1988 r. odchodzi nagle z Janowic ks. Michał Dziedzic.
 
Żal po nagłym odejściu ks. Michała był krótki bo już 22 maja 1988 r. na placówkę duszpasterską zostaje oddelegowany przez Księdza Kardynała ks. Jan Byrski dotychczasowy wikariusz parafii w. Szczepana w Krakowie. Zdobywa szybko zaufanie i szacunek wśród wiernych .  Kontynuowane są prace przy kościele , tak ,że już 24 grudnia 1989 Ks. Kardynał poświęca surowe wnętrze kościoła. Stoi już marmurowy ołtarz i ambonka , kościół posiada posadzkę. Lata 1990 – 1993 to lata dalszych prac wykończeniowych w kościele przygotowujących kościół do uroczystej konsekracji: malowanie , ołtarze boczne, ławki , konfesjonał, tynkowanie zewnętrzne kościoła . Komitet Budowy oraz ks. duszpasterz dostrzega konieczność zakupu działek pod cmentarz i założenie cmentarza. Działki udostępniły po niskiej cenie p. Janina Pamuła i Józefa Sajdak . Cmentarz poświęcił 21 września 1991 ks. Bp. Jan Szkodoń z Krakowa.
 
Uroczystej konsekracji poprzedzonej misjami świętymi dokonuje w uroczystość odpustową 13 września 1993 r. - Ks. Kard. Franciszek Macharski przy udziale licznego duchowieństwa dekanatu i gości. W konsekracji uczestniczy także opat mogilski o. Jacek Stożek. Uroczystość mocno utrwala się w pamięci wszystkich wiernych i przybyłych z sąsiednich miejscowości. Na zakończenie uroczystości Ks. Kard. poświęcił pamiątkową tablicę , przypominającą przyszłym pokoleniom tą uroczystość, ku pamięci potomnym.
 
Kończąc rozdział o budowie nie omijam wspomnieć ludzi poza członkami Komitetu,  oddanych sprawie budowy kościoła jak: Stefan Leśniak, murarze :Marian Grochal, Józef Kaczor , Michał Pabian z Janowic oraz Jan Pabian z Koźmic Wielkich ,  Adam Burda i jego matka -Katarzyna Burda , Józef Stachura z synem Markiem. i służący w każdym czasie sprzętem i czasem Stanisław Baran z ojcem Stanisławem. Nie można zapomnieć o osobach bezinteresownie przygotowującym posiłki osobom na budowie – Helenie Kaczor, Marii Kowal, Czesławie Lasek   Trudno tu wymieniać wszystkich , bo zaangażowanie do pracy było wielkie wszystkich pozostałych. Przepraszamy tych , których tu nie wymieniono , ale których imiona i nazwiska zapisały kroniki parafialne. Kronika parafii pisana jest od samego początku przez p.Ryszarda Gabrysia.         
 
  
III. Czas upiększania kościoła i budowy parafii.
 
W dniu 25 grudnia 1993 r. w kościołach dekanatu wielickiego został odczytany dekret ks. Kardynała o utworzeniu w Janowicach parafii , której teren ma objąć :wieś  Janowice , część wsi Koźmice Wielkie : przysiółki Podjanowice , Mogiłki i Stocznik dotychczas w parafii Wieliczka i Gorzków oraz część Rzeszotar: przysiółek -Szwaby dotychczas w parafii Podstolice. Tak utworzona parafia liczy około 1200 dusz. Pierwszym proboszczem parafii zostaje ks. Jan Byrski. Społeczny Komitet Budowy Kościoła i Ośrodka Katechetycznego przekształcony zostaje w Duszpasterską Radę Parafialną w składzie osobowym dotychczasowego Komitetu. Poszerzony zostaje teren zbiórek o rejony; Podjanowic , Mogiłek, Zalesia  i Stocznika z Koźmic Wielkich oraz  Szwabów/ Rzeszotary/.
 
Konsekracja kościoła nie spowolniła tempa dalszych prac przy kościele. Uporządkowania wymaga teren wokół kościoła , wykonanie ogrodzenia. Wezwanie kościoła nastraja i upoważnia, aby wokół kościoła w ogrodzeniu wystawić kaplice Drogi Krzyżowej. W roku 1994 wykonano ogrodzenie , wraz z kaplicami Drogi Krzyżowej. W roku 1995 zamontowano w kaplicach płaskorzeźby Drogi Krzyżowej oraz wybudowano bramę na plac kościelny. Ostatnio po konserwacji obrazy Drogi Krzyżowej zabezpieczono materiałem z pleksy.
 
W roku 1995 przystąpiono do brukowania terenu wokół kościoła , które to prace zakończono w roku 1996 . W dniu 1 września 1996 ks. Bp Kazimierz Nycz przewodniczy uroczystej mszy św. na okoliczność 100-lecia istnienia Szkoły Podstawowej i nadania jej imienia Zofii Stryszowskiej – kierowniczki szkoły w okresie powojennym - okresie największej walki z nauką religii w szkole.
 
W latach 1998 – 2000 trwają dalsze prace przy wyposażaniu kościoła/ boazerie/ i zakrystii /meble/ . W latach 1998-1999 zakupiono  trzy dzwony , które wykonała firma Wacława Felczyńskiego z Gliwic oraz wybudowano dzwonnicę typu” parawanowego” , którą uroczyście poświęcił w czasie odpustu parafialnego -19 września 1999 r. Ks. Bp Kazimierz Nycz. Trzeba dla potomnych zaznaczyć ,że dwa dzwony: „Maria – Królowa Polski” i „Św. Stanisław Biskup i męczennik są darami rodzin J Żołnierczyka z Koźmic Wielkich i rodziny śp. Wojciecha Kaczora z Janowic .Największy dzwon „ Chrystus Redemptor Hominis „ – /Chrystus Odkupiciel Człowieka/ ufundowali wierni parafii .
 
  Wielkim wydarzeniem dla wiernych nowo powstałej parafii była uroczystość Nawiedzenia kopii Obrazu MB Jasnogórskiej w dniach 22-23 lutego 2000 r.. Uroczystość poprzedzona była Misjami Św. Była to obok konsekracji jedna z największych uroczystości , które przeżyła nasza parafia. Główną Mszę św. celebrował ks. bp Stanisław Smoleński z Krakowa. W uroczystości uczestniczyło liczne duchowieństwo , wśród nich kapłani ,którzy w latach minionych prowadzili katechizację w Janowicach./ ks.ks. J.Hyc, J.Gąsiorowski, S.Olszówka , M. Wolak /.
 
Brak witraży w oknach kościoła dostrzegali nie tylko parafianie , ale także osoby z zewnątrz. Wielkie zasługi w dziele ufundowania witraży obok parafian -miały rodziny Leszka Gibały - mieszkańca Krakowa i Marii Gałat  z Wieliczki pochodzących z Koźmic Wielkich -Zalesia / rodzeństwa /, które ufundowały dla prawie połowy okien witraże/. Koncepcja projektu witraży należała do Ks. Proboszcza i Rady Parafialnej , projekt wykonał artysta plastyk Bolesław Szpecht z Krakowa , a witraże wykonała i zamontowała znana firma witrażownicza z Krakowa- Państwa Zarzyckich. Koszt wykonania witraży był ogromny , przewyższający możliwości finansowe parafian.
 
W roku 2003 parafia zakupiła organy , które wraz z prospektem organowym zamontowano na chórze kościelnym. Składki z lat 2003-2006 przeznaczono na prace wykończeniowe piwnic, dwóch łazienek, wyposażenia w meble kancelarii parafialnej , przebudowę hełmu wieży kościelnej , konserwację dachu na kościele i plebanii. Rada Duszpasterska liczy dziś 18 osób , obsługując 9 rejonów parafii . W skład obecnej Rady Duszpasterskiej wchodzą osoby :Ryszard Gabryś ,Jan Burda, Jan Kowal, Adam Strynowicz , Leon Kuc, Wacław Tomana, Władysław Szczurek , Marek Walas, Jan Lasek , Józef Pabian, Tadeusz Surówka, Józef Sporysz, Tadeusz Burda, Stanisław Kaczor , Czesław Wełna , Tadeusz Hankus, Józef Zając , Bogusław Gadzina, Funkcje kościelnego pełni od początku Pan Jan Lasek, organisty: Józef Gabryś z synem Bogdanem Gabryś. Od samego początku budowy tj. ponad 25 lat związani są z budową i parafią : Ryszard Gabryś, Jan Kowal, Władysław Szczurek, Jan Lasek.       
 
Może zapytają czytelnicy :Czy to już wszystko ?. zasadniczo tak, ale po okresie budowania czekają parafię ,w miarę upływu czasu prace remontowe w kościele i na zewnątrz. A oprócz koniecznych remontów , potrzeb innych  jest jeszcze wiele. Do nich należy brukowanie ścieżek cmentarnych , malowanie ogrodzenia cmentarnego , przekrycie dachu kaplicy cmentarnej i wykonanie tynków zewnętrznych kaplicy, urządzenie sali na spotkania formacyjne dla młodzieży. A w przyszłości czeka kościół malowanie wnętrza, a może w przyszłości konieczność przekrycia dachu kościoła miedzią. Wielką nadzieją jest otwarta za uprzejmością Stowarzyszenia „ Tradycja dla Przyszłości „ strona internetowa parafii prowadzona przez Pana Jana Ćwioro.
 
Ksiądz proboszcz Jan Byrski  i Duszpasterska Rada Parafialna są dobrej myśli . Jeśli pokolenie , które schodzi lub zeszło z tego świata do wieczności potrafiło w trudnych czasach /brak materiałów budowlanych na rynku, sytuacja polityczna, inflacja /, wybudować kościół, plebanię , cmentarz i możliwie wyposażyć – to nowe „ludzi plemię”, które dziś wchodzi w życie dojrzałe i to pokolenie które przyjdzie w nadchodzących czasach nie opuści i zaniedba tych obiektów , ale wniesie potrzebną cegiełkę w ich utrzymanie i upiększenie.
 
IV. Refleksje dot. życia religijnego parafii
 
Zycie religijne mieszkańców naszej wioski w latach minionych koncentrowało się najczęściej na uczestnictwie w niedzielnej mszy św. w parafii macierzystej Św. Klemensa w Wieliczce, czy w parafiach ościennych / Podstolice, Gorzków , kaplica SS Urszulanek w Sierczy, i Byszycach /. Systematyczność w uczestniczeniu w niedzielnej mszy św. uzależniona była od pogody, odległości od miejsca kultu, wieku mieszkańca. Była ona średnia – ale czy dziś jest ona lepsza – mimo że kościół jest w zasięgu ręki ?. Inne nabożeństwa , co pobożniejsi organizowali sobie w Janowicach. W wieczory majowe śpiewano „majówki” przy kapliczkach ,przy kapliczkach gromadzono się z okazji święcenia pokarmów w Wielką Sobotę. W domach w okresie Wielkiego Postu śpiewano „Gorzkie Żale”. Częstą formą była też  litania do NMP śpiewana wieczorem po domach , kiedy obowiązki w polu i zagrodzie nie pozwalały na wyjście nawet pod pobliską kapliczkę . Do takiej „ majówki” klękali w domu wszyscy domownicy. Rzadszym zjawiskiem był różaniec odmawiany zbiorowo po domach. Jeśli modlono się na różańcu to pojedynczo w zaciszu własnego domu. Ale raz na jakiś czas kobiety a czasem i mężczyźni gromadzili się w jednym z domów na tzw. „ zmiankę”. Podczas której,  po wspólnie odmówionym różańcu – wymieniano między sobą tajemnice różańcowe / tzw. tajemniczki”/. Na wsi wśród mieszkańców była solidarność, ze zgodą między sąsiadami , czy w rodzinach było różnie, ale konieczność odbycia spowiedzi wielkanocnej zmuszała do pogodzenia.
 
Wielkim przeżyciem dla sąsiadów i domowników była śmierć bliskiej osoby z rodziny, czy śmierć sąsiada. Nie pamiętam już czasów , gdy do czasu pogrzebu gromadzili się bliscy przy trumnie zmarłego i każdego wieczoru modlili się. Jakiż to był piękny zwyczaj – uczestniczyć w pomocy modlitewnej zmarłemu. Dziś ten zwyczaj zanikł. Niechby jeszcze ten zwyczaj został zachowany przy wynoszeniu trumny zmarłego do przechowania zwłok w chłodni do czasu pogrzebu. 
 
Szczególnie w dni majowe i czerwcowe dzieci pilnowały aby kapliczki będące w sąsiedztwie ich domów były uporządkowane i przyozdobione. Pilnowali tego rodzice . A dziś ? ile czasu mają wolnego dzieci , a czy któreś z nich pamięta o kapliczce, czy pamiętają też o tym rodzice?. A przecież była to jedna z form religijnego wychowania.
 
Dziś bardziej gremialnie społeczność Janowic uczestniczy w nabożeństwie Gorzkich Żali, słabiej uczęszcza na nabożeństwa majowe , czerwcowe , różańcowe. Więcej niż dawniej uczestniczy w Pasterce czy w „Triduum Paschalnym” . Ale nie  usprawiedliwia to tych , którzy mają kościół w swojej wsi i  nie czują się z nim związani , ba -nawet nie wiedzą jak wygląda jego wnętrze. Parafia ma odrębność terytorialną i w ramach zakreślonego granicami terytorium parafii wszyscy mieszkający tam wierni do niej należą.
 
Potrzeba wiary w minionych latach u ludzi była silna. Bezsilność człowieka wobec chorób, zjawisk przyrody , istnienia skłaniała do zwracania się ku Bogu. Pacierz poranny czy wieczorny był obowiązkowy. Zawsze musiał znaleźć się czas na codzienne spotkanie z Bogiem. A modlitwa „ Anioł Pański” odmawiana była przez niektórych mieszkańców wsi systematycznie – choć głos dzwonu z Wieliczki nie sięgał Janowic , może go było słabo słychać z Podstolic. Gdzie zastało mieszkańca dzwonienie - czy w polu, czy na drodze , czy w domu przystawał ,ściągał nakrycie głowy , stawał i modlił się słowami modlitwy „ Anioł Pański” . Przecież to tak było nie dawno. A dziś Dzwon na „ Anioł Pański” w południe dla większości z czym się kojarzy ? z godziną 12.00 , a więc trzeba przerwać pracę lub odpoczynek i wypić południową kawę ! . I nic więcej.
 
Kościół nigdy nie powinien stać się pusty. Jako miejsce gdzie mieszka Chrystus , gdzie mamy zawsze pełną możliwość spotykania się z Bogiem powinien być otoczony szacunkiem, czcią i dbałością Jego członków. Życie religijne mieszkańców Janowic na pewno dziś , gdy tak blisko kościół jest intensywniejsze , ale czy ogarnia ono wszystkich ?. Człowiek współczesny ucieka w anonimowość - bo jest to sytuacja bardzo wygodna w myśl zasady „ robię co chcę”  – nie podlegam osądowi   opinii społecznej , bo nikt mnie nie zna. Stąd wyjazdy wielu do innych kościołów , poza parafię. Mimo jeszcze pełnych kościołów rodzi się pytanie ? Czy młode pokolenie zachowania i przekaże swym następcom  wiarę? Dlaczego przybywa tych, którzy wszystko przeliczają na pieniądze, desakralizują niedzielę ?.
 
Z niepokojem obserwujemy jak świat i Polska ulegają bardzo szybkim , a po części negatywnym zmianom. - Czy zachowamy wiarę? Czy nie będzie przybywać tych, którzy mając pieniądze używają świata, zapomnieli wiary. Wielu młodych okazuje obecnie zobojętnienie i otwiera się na inne wartości, niż ewangeliczne. . Ciągła pogoń rodzin w dotrzymaniu tempa bliźnim  sprawia, że rodzice w pogoni za pieniędzmi zapominają o swoich dzieciach a ich wychowanie ograniczają do „chowania”.
 
Ale nie wszystkie porównania wychodzą czasom współczesnym na niekorzyść .
 
Parafianie  z Janowic dziś pielgrzymują w dużej liczbie na Jasną Górę w Częstochowie, do Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej , do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie- Łagiewnikach. Od 1994 r. ponadto uczestniczą w pielgrzymkach po sanktuariach całej Polski , przy okazji uczą się patriotyzmu podziwiając liczne pamiątki historyczne , czy pomniki przyrody Polski. Od dwóch lat wyjeżdżają na trasy sąsiednich państw , aby tam poznać czynne miejsca szczególnej łączności Boga i Jego Matki z ludźmi , nawiedzając i modląc się w sanktuariach Czech , Moraw , Słowacji .Czeka nas pielgrzymka na Ukrainę w miesiącu lipcu 2007 „Śladami Maryi” po sanktuariach Kresów Wschodnich”  / tereny Zachodniej Ukrainy/ , na którą zapraszamy . Program przedstawiony jest  na naszej
                                        stronie www.janowice.wieliczka.eu/?id=46562&location=f&msg=1&lang_id=PL
 
V. Wnioski
 
         Parafia, w Kościele rzymskokatolickim to nie tylko podstawowa, najmniejsza jednostka administracyjna, zarządzana przez proboszcza, to przede wszystkim   wspólnota wiernych prowadzona przez kapłana po ścieżkach tego świata do Boga. Ta wspólnota ma swoje zadania wobec Boga i wobec każdego jej członka. Budujmy w przyszłości silną Bogiem i ludźmi parafię. Bo to jest nasz wspólny dom , którego potrzebę powstania tak mocno kiedyś odczuwali nasi przodkowie.  Stare przysłowie „ Bez Boga ani do proga” jest nadal aktualne.  Nie dopuśćmy by spełniły się niedawne głosy miejscowych sceptyków , by nasza parafia była martwą a w niej nasz kościół był pusty! Uczmy nasze dzieci szacunku i przywiązania do Kościoła , szacunku do jego sług , ofiarności na rzecz kościoła i przekażmy to następnym po nas pokoleniom.
 
                                                                                                                                                       
 
                                                                                        uwagi i sugestie nt ww. treści prosimy umieszczać na naszej stronie w Księdze Gości.
 
                                                                                                                                                                       R.G.
 
© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: IAP